Επικήδειος γιά τον Μηνά Κόκκινο (1951-2026)
28 Απριλίου 2026
Γιώργος Ι. Συνεφάκης
Βάσκανος η μοίρα που έβαλε εμένα,
τον συμμαθητή, τον φίλο, τον αδελφό, το γειτονάκι της εφηβείας μου, να απευθύνω
τα τελευταία λόγια για τον αγαπημένο μας Μηνά, που μας έφυγε νωρίς και τόσο
βίαια και άδικα.
«Ποία
τοῦ βίου τρυφή, διαμένει λύπης ἀμέτοχος; ποία δόξα ἕστηκεν ἐπὶ γῆς ἀμετάθετος; πάντα σκιᾶς ἀσθενέστερα, πάντα ὀνείρων ἀπατηλότερα, μιᾷ ῥοπῇ, καὶ ταῦτα πάντα, θάνατος διαδέχεται», λέει ο ψαλμός
της εξοδίου ακολουθίας.
Ο τεθνεώς δεδικαίωται, λέει ο
κλήρος για τους δικούς του θεολογικούς και μεταφυσικούς λόγους, που δεν έχει
σχέση με τον θάνατο, αλλά με τα αμαρτήματα, που ως νεκρός πλέον δεν θα υποπέσει.
Εμείς, ο απλός λαός, λέμε για τους δικούς μας ανθρώπους «αιωνία του η μνήμη».
Ο Μηνάς μας δικαιώθηκε όμως εν
ζωή. Δεν περίμενε να δικαιωθεί μετά θάνατον. Και δικαιώθηκε, όχι μόνο στην
αγαπημένη του σύζυγο Αγάπη, στις λατρεμένες του κόρες Μάρα και Μάγδα και στις
οικογένειές τους, όχι μόνον σε όλους τους συγγενείς του, στους φίλους του,
στους συμμαθητές του, αλλά και σε όλον τον χώρο και την κοινωνία της Θεσσαλονίκης
και της Νάουσας.
Μηνάς Κόκκινος, ο άτυχος φίλος μας
που έχασε πολύ πρόωρα τον πατέρα του σε τροχαίο δυστύχημα.
Μηνάς Κόκκινος, το μοναχοπαίδι της
κυρίας Μερόπης που με θεωρούσε δεύτερο παιδί της.
Μηνάς Κόκκινος. Μια ζωή ευθεία,
μια ζωή χωρίς παρεκκλίσεις. Σκόρπισε απλόχερα την καλοσύνη του σε όλους μας, άφησε
το θετικό του αποτύπωμά στην κοινωνία μας, διδάσκοντας γνώση και ήθος.
Ο Μηνάς μας, ο Μηνάς μας ο πράος,
ο Μηνάς μας ο κιμπάρης, ο Μηνάς μας ο προσηνής, ο Μηνάς μας ο σεμνός, ο Μηνάς
μας το πειραχτήρι, ο Μηνάς μας ο ευγενής, ο Μηνάς μας ο καθαρός, ο Μηνάς μας ο
τρυφερά αθυρόστομος, ο Μηνάς του χαμόγελου, ο Μηνάς μας ο λεβέντης, ο Μηνάς μας
ο συμμαθητής, ο Μηνάς μας ο ευπατρίδης αγωνιστής της ζωής.
Ο Μηνάς μας θα μας λείψει, Ο Μηνάς
μας, που μας στέρησε χωρίς την άδειά μας, το κέφι του, την αγάπη του, το
χιούμορ του, την εγκαρδιότητά του, την καλοσύνη του. Ο Μηνάς μας που μας
στέρησε την παρέα του, έστω και νοερά από μακρυά εμάς τους μόνιμους Σαλονικιούς.
Ο Μηνάς μου, που στις φιλοσοφικές,
πολιτικές και αθλητικές μας συζητήσεις, συμφωνούσαμε για τον Επίκουρο, τις
αναλύσεις μας για την πολιτική κατάσταση και διαφωνούσαμε έντονα, περιπαίζοντας
ο ένας τον άλλο για τον Άρη του και τον ΠΑΟΚ μου.
Ο Μηνάς μας, που αφήνει ένα
δυσαναπλήρωτο κενό στην ζωή μου, στην ζωή μας, στην παρέα μας και στους
αγαπημένους μας συμμαθητές, αποφοίτους του Στ’ του 1969 του Β’ Αρρένων της
πόλης μας.
Χάσαμε
άδικα, βίαια, πρόωρα και αδόκιμα ένα διαμάντι της στενής και της ευρύτερης κοινωνίας
μας.
Ένα
διαμάντι που πάλεψε στα ίσια την ασθένειά του, πάλεψε τον Χάρο στα μαρμαρένια
αλώνια, πάντοτε ξιφήρης και φεύγει από την ζωή δορυάλωτος, αλλά όχι ρίψασπις.
Σήμερα συνοδεύουμε στην τελευταία
του κατοικία έναν Άνδρα με το Α κεφαλαίο, έναν Άρχοντα με το Α κεφαλαίο, έναν
Ευπατρίδη με το Ε κεφαλαίο, ένας Φίλο με το Φ κεφαλαίο, έναν Πολίτη με το Π
κεφαλαίο.
Τα δάκρυά μας θα συνοδεύουν το
αιώνια σαρδόνιο και εγκάρδιο χαμόγελό σου Μηνά μας. Κράτησέ το εκεί ψηλά και χάριζέ το
μας εσαεί. Το χρειαζόμαστε εμείς που ξεμείναμε εδώ κάτω, σ’ αυτήν την φτωχότερη
πλέον γη.
Κι εσύ Ουρανέ και Γη, φύλαξέ μας
αυτόν που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.
Διότι οι άνθρωποι είναι η μνήμη
τους.
Η μητέρα της σοφίας κατά Αισχύλο, η
σωτηρία των αισθήσεων κατά Πλάτωνα, η βίγλα η αψηλή στα φρένα μας κατά
Καζαντζάκη, η ιδιωτική λογοτεχνία του καθενός μας κατ’ εμέ. Η παρουσία σου και
το στίγμα σου στην ιστορία μας, θα είναι ανεξίτηλα αποτυπωμένη, ως λογοτεχνία
της ζωής μας.
Αιωνία σου η μνήμη Μηνά μας. Καλό
ταξίδι και καλή αντάμωση. Αργά ή γρήγορα θα σου έρθουμε, όλοι μας εκεί επάνω, να ξαναστήσουμε την
παρέα, να ξαναθυμηθούμε τις γυμνασιακές μας εφηβικές κατεργαριές και μικρές γαλυφιές,
αυτές που μας έδεσαν για πάντα, στην ζωή και στον θάνατο.
Έχε γειά φίλε μου αγαπημένε.
