Καραντίνες κατ' εξακολούθηση και κατά συρροή

Αφιερωμένο στην παρέα του Καφέ Ντεφάκτο στην Θεσσαλονίκη

Είχα γράψει τον Μάρτιο, με την 1^η καραντίνα…

 

Ραψωδία της ιογενούς γκρίνιας – Πράξη Α’

Μάρτιος 2020

 

Ήρθε ο κορωνοϊός και μ’ έκλεισε στο σπίτι

Και νοιώθω σαν τον χείμαρρο μ’ ένα κορσέ γιά κοίτη

Πάει κι εκείνη η έξοδος, καφέ με φιλαράκια

Χαθήκανε των κυριών τ’ αθώα τα φιλάκια

 

Οι αγκαλιές ξεχάστηκαν και όλες οι διαχύσεις

Θ’ αρχίσω τώρα ο φουκαράς να ζω με αναμνήσεις

Πάει του Ντεφάκτο ο τζερτζελές, πάει κι η περαντζάδα

Των κοριτσιών που πέρναγαν με τα κορμιά λαμπάδα.

 

Μου λείπει ο Τασούλης μας και ο σινιέ καφές μου

Μου λείπουν τα πειράγματα, μου λείπει ο χαβαλές μου

Μου λείπουνε η Βαγγελιώ, η Εύη κι η Δροσούλα

Η Βέτα, ο Κυριάκος μας, ο Τάκης κι η Άννούλα

 

Ο Κώστας, το πατίνι του, η τρυφερή Βασούλα

Ο Ηλίας ο πολλά βαρύς κι η Μάριον η ξανθούλα

Οι εκθέσεις οι περιοδικές, τα μάγια του Τσαγκάρη

Οι πλάκες οι πολιτικές του γενοσήμου Άρη

 

Για λίγο δορυάλωτοι απ’ του ιού τη δράση

Σπιτόγατοι θα γίνουμε, σε τούτη ‘δώ τη φάση

Εντάξει, κανα δυό κιλά θα βάλουν οι κοκέτες

Προέχει η υγεία μας και όχι οι σιλουέτες

 

Ωστόσο εάν προσέξουνε, ξέρουν που θα τα βάλουν

Εις τα σημεία τα σωστά, εκεί θα τα προβάλλουν

Με αβυσσαλέα ντεκολτέ και νάζι γλυκό σαν μέλι

Εκείνο που κολάζονται ακόμη κι οι αγγέλοι

 

Αλλά ιός είναι παιδιά. ιός και θα περάσει

Θα πάει στον αγύριστο και δεν θα μας χαλάσει

Και θα γυρίσει η ρόδα μας, σε λίγο, όπου να ΄ναι

Και όλα αυτά που χάσαμε, πάλι δικά μας θα ‘ναι.

------------------------------------------------------------------

Ραψωδία της ιογενούς γκρίνιας – Πράξη Β’

Νοέμβριος 2020

 

Κι εκεί που εμείς προσέχαμε, μακριά από τις εστίες

Της μόλυνσης τις κύριες, ΟΑΣΘ, ναούς, πλατείες

Φορώντας τις μασκούλες μας, με βάση όλα τα μέτρα

Δίχως φιλιά και αγκαλιές και με καρδούλα πέτρα

 

Να σου πετιέται ο Χαρδαλιάς κι ο άλλος ο Κυριάκος

Μιλάει ξανά ο Σωτήρης τους, μας κάνει πάλι ράκος

Άντε ξανά σπιτόγατοι, γαμώ το κέρατό μου

Ρόζους έβγαλε ο κώλος μου από το καθισιό μου

 

Μας πρήξανε αυτοί οι ταγοί με τις παλινωδίες

Και οι αμάσκωτοι αρνητές με τόσες μαλακίες

Και οι παπάδες ταλιμπάν με τόσες λιτανείες

Μας έπρηξε κι ο χαβαλές που γέμισε πλατείες

 

Αυξήθηκαν αλματωδώς τα κρούσματα στη χώρα

Φρακάρανε κι όλες οι ΜΕΘ και άϊντε μασ’ τα τώρα

Η πόλη μου έχει την πρωτιά σε όλη την Ελλάδα

Μας μάντρωσαν στα σπίτια μας κι ας έχει έξω λιακάδα

 

Τζάμπα τα έγραφα παιδιά, στην πρώτη καραντίνα

Σκατά το χειριστήκανε εκείνοι στην Αθήνα

Κουράστηκα μα τω Θεώ τα ήξεις και αφήξεις

Το θέμα είναι όμως παιδιά, εν τω πολέμω ου θνήξεις

 

Άντε την φάγαμε ξανά, ωστόσο ας μην γκρινιάζω

Παρά τον χαρακτήρα μου, που είθισται να ουρλιάζω

Υπάρχει κόσμος που έχασε και πάλι την δουλειά του

Και πάλι θα τιμωρηθεί, αυτός και τα παιδιά του

 

Οπότε Γιώργο μη μιλάς, κοίταξε να ρεφάρεις

Πιές κανά ιαματικό, κοίταξε να στανιάρεις

Ακμαίο ξανά το ηθικό, δυό-τρεις γουλιές και πάμε

Γιατί γιά το ανήθικο, ας μην το συζητάμε.

 

Κι έτσι στ’ αυγά μου κάθομαι και πάλι να κλωσσήσω

Κρατώντας τα όλα μέσα μου, γιατί αλλιώς θα βρίσω

Θα μείνω και αξύριστος, είναι να μην θυμώσω

Τουλάχιστον το μάτιασμα μήπως και το γλυτώσω.

Α-Μετρό-έπειες

Α-Μετρό-έπειες

Γιώργος Ι. Συνεφάκης

Αρχιτέκτων-Πολεοδόμος, άρτι αφυπηρετήσας από το Α.Π.Θ. - Τμήμα Αρχιτεκτόνων - Πολυτεχνική Σχολή

Σχετικά με τον νέο και αιφνιδιαστικά επανελθόντα Μετρό-εμφύλιο, ο οποίος ξέσπασε μετά την πρωθυπουργική ανακοίνωση στην φετινή ΔΕΘ περί επαναφοράς της λύσης του 2014 για τον σταθμό Βενιζέλου του Μετρό Θεσσαλονίκης, δηλαδή απόσπαση και επανατοποθέτηση των αρχαίων ευρημάτων, θα ήθελα και εγώ να προσθέσω την άποψή μου στην πληθώρα των γνωμών που ήδη έχουν κατατεθεί:

Σχεδιασμός είναι μία νοητική διαδικασία, με στόχο τη δημιουργία ενός προϊόντος, το οποίο πρέπει να ικανοποιεί τις λειτουργικές, τεχνικές, κοινωνικές, οικονομικές, ιστορικές και αισθητικές ανάγκες, επιθυμίες και δυνατότητες των πληθυσμιακών ομάδων στις οποίες απευθύνεται (ανεξαρτήτως μεγέθους), σε μία συγκεκριμένη χρονική στιγμή και σε ένα συγκεκριμένο χωρικό σημείο.

Σημειώνεται ότι θα πρέπει να προστεθεί ως υποπαράμετρος της κοινωνικής και η θεσμική παράμετρος, δηλαδή η κατά το ισχύον χωροχρονικά θεσμικό πλαίσιο νομιμότητα & εγκυρότητα ή μη, του τελικού προϊόντος. Η θεσμική παράμετρος άπτεται άμεσα της πολιτικής συγκυρίας της εκάστοτε εποχής. Η πολιτική παράμετρος διέπεται από βαθύτατη «ιδεολογική» φόρτιση και προσδιορίζει και την ιδεολογική ταυτότητα του κέντρου λήψης των αποφάσεων. Με την έννοια αυτή, στην ουσία το τελικό σχεδιαστικό προϊόν εκφράζει την δεξιότητα, την συνθετική ικανότητα, την φιλοσοφία και κατ’ επέκταση την ιδεολογία του σχεδιαστή και των αρμοδίων επιτελικών φορέων, για το πρόβλημα που καλείται να επιλύσει ή για το ζήτημα για το οποίο καλείται να αρθρώσει λόγο.

Σχετικά με τις σχεδιαστικές παραμέτρους:

1.    Η λειτουργική παράμετρος αναφέρεται στη χρηστικότητα του σχεδιαστικού προϊόντος και βασίζεται σε εργονομικούς κανόνες, καθώς και σε ανθρωπομετρικές προδιαγραφές.

2.    Η τεχνική παράμετρος αφορά στις κατασκευαστικές και γενικότερα στις εξειδικευμένες προδιαγραφές του σχεδιαστικού προϊόντος, αναφέρεται δε στα διαθέσιμα υλικοτεχνικά μέσα της συγκεκριμένης χωροχρονικής στιγμής.

3.    Η κοινωνική παράμετρος αναφέρεται στα χαρακτηριστικά, στις ιδιαιτερότητες, στις ιδιομορφίες και στην ιδιοσυγκρασία των κοινωνικών ομάδων στις οποίες απευθύνεται, στην συγκεκριμένη χωροχρονική στιγμή της έναρξης της σχεδιαστικής διαδικασίας.

4.    Η ιστορική παράμετρος αναφέρεται στο βιωματικό παρελθόν των κοινωνικών ομάδων στις οποίες απευθύνεται, καταγράφοντας και αναλύοντας τα τεκμήρια της ιστορικής τους παρουσίας στο χώρο, με στόχο την επίτευξη μίας κάποιας μορφής συνέχειας ή και ενσυνείδητης ρήξης με το παρελθόν αυτό.

5.    Η οικονομική παράμετρος αναφέρεται στην ανάλυση και διερεύνηση των οικονομικών δυνατοτήτων των κοινωνικών ομάδων στις οποίες απευθύνεται, με στόχο την εφικτότητα, την εφαρμοσιμότητα και την βιωσιμότητα ή μη του προτεινόμενου σχεδιαστικού προϊόντος.

6.    Η αισθητική παράμετρος είναι η πλέον υποκειμενική παράμετρος του όλου συστήματος και αναφέρεται στην καταγραφή, ανάλυση και διερεύνηση του αισθητικού κριτηρίου των κοινωνικών ομάδων στις οποίες απευθύνεται, με στόχο τη δημιουργία ενός σχεδιαστικού προϊόντος μορφολογικά αποδεκτού, ή έστω ανεκτού από αυτές.

Συνεπώς, κατ’ αντιστοιχία με τις βασικές σχεδιαστικές παραμέτρους, η κατά περίπτωση έλλειψή τους, θα επιφέρει στο σχεδιαστικό προϊόν τις εξής συνέπειες:

• ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ θα δημιουργεί παρενέργειες ή χρηστικές δυσχέρειες ή θα αυτοακυρώνεται
• ΤΕΧΝΙΚΑ θα είναι παρωχημένο ή ανεπαρκές
• ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ δεν θα είναι αφομοιώσιμο και κατ’ επέκταση θα κριθεί απορριπτέο. Ειδικότερα, όσον αφορά στην θεσμική υποπαράμετρο της κοινωνικής, η όποια προσπάθεια εφαρμογής του τελικού νοητικού προϊόντος, θα είναι παράτυπη ή παράνομη και κατ’ επέκταση θα κρίνεται εκτός θεσμικού πλαισίου και φυσικά αυθαίρετη.
• ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ θα είναι ανέφικτο
• ΙΣΤΟΡΙΚΑ θα είναι από ανιστόρητο έως βάρβαρο
• ΑΙΣΘΗΤΙΚΑ θα είναι δύσμορφο ή δυσαρμονικό

Οποιαδήποτε σχεδιαστική παράμετρος ή προδιαγραφή από τις προαναφερθείσες (λειτουργική, τεχνική, κοινωνική-θεσμική, ιστορική, οικονομική και αισθητική) απουσιάσει από την σχεδιαστική διαδικασία , ή χρησιμοποιηθεί με τρόπο ασύμμετρο με τα χωρικά και χρονικά δεδομένα της ιστορικής στιγμής, το τελικό προϊόν θα νοσεί και επομένως ή θα χωλαίνει, ή ακόμη και θα ακυρωθεί. Όταν μάλιστα οι περισσότερες παράμετροι ή προδιαγραφές απουσιάζουν ή είναι ασύμμετρες με τα χωροχρονικά δεδομένα της στιγμής, τότε πιθανότατα το τελικό σχεδιαστικό προϊόν στην ουσία θα καταρρεύσει, ή θα αυτοκαταργηθεί, εκτός εάν επιβληθεί αυταρχικά.

Οι συνδυαστικές μεταξύ των επιπέδων επιλογής, προσφέρουν μία σχετική ελαστικότητα στις επιλογές του σχεδιαστή και είναι αυτές που επιφέρουν μία αυξημένη ποικιλότητα στις επιλογές του, καθώς επιτρέπουν τη δημιουργία εναλλακτικών προτάσεων ή λύσεων στο τελικό σχεδιαστικό αποτέλεσμα.

Ο χώρος, και ιδιαίτερα ο λειτουργικά οργανωμένος αστικός χώρος, αποτελεί κοινωνικό προϊόν και παράγεται από μια συγκεκριμένη κοινωνία, η οποία μεταβάλλεται διαχρονικά. Όπως, λοιπόν, και τα υπόλοιπα κοινωνικά προϊόντα, κι αυτός αντανακλά τα κοινωνικοοικονομικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά της κοινωνίας που τον παρήγαγε. Η πολιτιστική, κοινωνική, οικονομική, θεσμική και ιδεολογική φυσιογνωμία της κοινωνίας, προβάλλεται και αντανακλάται σε κάθε τύπο επέμβασης, με όλα τα ενδεχομένως θετικά ή αρνητικά χαρακτηριστικά της.

Με αυτό το σκεπτικό, εξετάζοντας ανά σχεδιαστική παράμετρο το ζήτημα του Μετρό που προέκυψε, βλέπουμε τα εξής:

• ·  Στην λειτουργική παράμετρο, το ότι δηλαδή είναι αναγκαίο το Μετρό, συμφωνούν όλοι.
• ·  Στην τεχνική παράμετρο, δηλαδή στις εξειδικευμένες σύγχρονες τεχνικές προδιαγραφές του Μετρό, συμφωνούν όλοι.
• ·      Στην ιστορική παράμετρο, ενώ γενικά συμφωνούν όλοι ότι είναι πολύτιμα και μοναδικά τιμαλφή της ιστορίας μας, ακόμη και της παγκόσμιας -το μοναδικό τμήμα συγκροτήματος της Εγνατίας Οδού σε τέτοιο μέγεθος και σπουδαιότητα- (κανείς δεν πρότεινε να τα αγνοήσουμε και να τα καταστρέψουμε), η διένεξη γίνεται στο πώς και στο πού θα τα αναδείξουμε, κατά χώραν (in situ, επί τόπου δηλαδή), είτε αποσπώντας τα προσωρινά για την εκτέλεση των τεχνικών εργασιών και επανατοποθετώντας τα, είτε με μεταφορά τους σε μουσείο και μάλιστα εκτός του Δήμου Θεσσαλονίκης.
• ·      Στην κοινωνική και κατ’ επέκταση στην θεσμικο-πολιτική παράμετρο, μέχρι το 2014 η απόσπαση και επανατοποθέτηση θεωρήθηκε και επιλέχθηκε από το υπουργείο ως μονόδρομος εφαρμογής, με την λογική του «ή Μετρό ή Αρχαία». Ωστόσο, ορισμένοι συνάδελφοι του Τμήματος Αρχιτεκτόνων του ΑΠΘ, απέδειξαν με συγκεκριμένη μελέτη, ότι είναι εφικτή η κατά χώραν ανάδειξη των ευρημάτων, στην λογική «και Μετρό και Αρχαία», θέση που έπεισε το αρμόδιο υπουργείο να την θεσμοθετήσει το 2017.
• ·      Στην οικονομική παράμετρο, διαφαίνεται ότι υπάρχει η εφικτότητα της λύσης «και Μετρό και Αρχαία», δεδομένου ότι το έργο συνεχίζεται και μάλιστα εντατικά, στην βάση της απόφασης 2017, παρά τα επιπλέον 180+ εκατομμύρια € που στοίχισαν οι ποινικές ρήτρες των καθυστερήσεων 2014-2016 και επιδόθηκαν αναγκαστικά στους εργολάβους του έργου.
• ·      Το χρονοδιάγραμμα προβλέπει την λειτουργία του Μετρό από Χαριλάου έως νέο σιδηροδρομικό σταθμό (πιθανότατα και έως Καλαμαριά) στα τέλη του 2020-αρχές του 2021, με 12 σταθμούς πλην του της Βενιζέλου, ο οποίος θα ενταχθεί ως 13^ος το 2023.

Ορισμένες σχεδιαστικές παράμετροι και κυρίως η λειτουργική, η τεχνική, η κοινωνική και η οικονομική, υπόκεινται στους χωροχρονικούς κανόνες της εφαρμοσιμότητας. Τα επίπεδα επιλογής που τις διέπουν, είναι κυρίως τρία:

1.    Το μέγιστο επιθυμητό

2.    Το ελάχιστο λειτουργικό και

3.    Το χωροχρονικά εφικτό

Λογικό είναι οι κοινωνίες να πιέζουν για το μέγιστο επιθυμητό, η κεντρική εξουσία για το ελάχιστο λειτουργικό και σε αυτό το bras de fer (ελληνιστί μπρα ντε φερ) να επικρατεί, υπό ομαλές πάντα συνθήκες και χωρίς αυταρχικές επιβολές, το χωροχρονικά «εφικτό».

Στην περίπτωση του σταθμού Βενιζέλου του Μετρό Θεσσαλονίκης, επιβεβαιώθηκε η απόλυτη ανυπαρξία και αντιφατικότητα της δήθεν συνέχειας του ελληνικού κράτους, όπου κυριαρχούν οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες, πασπαλισμένες με επιστημονική ή επιστημονικοφανή χρυσόσκονη. Η κυβερνητική αλλαγή επέφερε και την αλλαγή του τελικού σχεδιασμού που εφαρμόζεται από το 2016-17 στον σταθμό και η νέα κυβέρνηση θέλει να επαναφέρει την λύση του 2014, αγνοώντας ακόμη και τις εργασίες που προχώρησαν από το 2016-17. Ξαφνικά επαναπροτείνεται η λύση απόσπασης των στοιχείων του μνημιακού χώρου, η δημιουργία μουσείου στο στρατόπεδο Παύλου Μελά όπου θα τοποθετηθούν και η «επανατοποθέτησή» τους μετά την ολοκλήρωση των έργων, χωρίς κάν να υπάρχει η σχετική ειδική μελέτη. Το χρονοδιάγραμμα είναι το 2023 γενικώς και αορίστως, χωρίς λειτουργία του Μετρό. Επιπλέον υπάρχει η βεβαιότητα των νέων υποχρεωτικών καθυστερήσεων και παρατάσεων και κατά συνέπεια αναπόφευκτες νέες ρήτρες εκατομμυρίων € + το κόστος νέων μελετών.

Μελετώντας τις απόψεις ειδικών αρχαιολόγων και ακαδημαϊκών σχετικών ειδικοτήτων, καθώς και συζητώντας μαζί τους, με διαβεβαίωσαν ότι είναι αδύνατη η απόσπαση και επανατοποθέτηση των αρχαιοτήτων, διότι δεν πρόκειται γιά ένα άθροισμα στερεών στοιχείων, αλλά για μία μοναδική αυτόνομη ιστορική ολότητα και οντότητα, για ένα διαχρονικό μνημειακό κέντρο της Θεσσαλονίκης, μοναδικό παγκοσμίως τεκμήριο της εξέλιξης μιας μεσαιωνικής πόλης, που δεν μπορεί να μετακινηθεί, παρά μόνον αποσπασματικά κάποια στερεά της στοιχεία. Η καταστροφή των τοιχωμάτων και όχι μόνον, σε περίπτωση απόσπασης είναι νομοτελειακά αναπόφευκτη, λόγω της υφής των υλικών της εποχής.

Αλλά το σημαντικότερο απ’ όλα, είναι η απώλεια της αυθεντικότητας του συνόλου, η αποξένωση από την αίσθησης της ιστορικής αστικής θαλπωρής που εκπέμπει το όλον μνημείο, η οποία δεν αναπαράγεται. Οποιαδήποτε προσπάθεια τεχνητής δημιουργίας της αυθεντικής ατμόσφαιρας, παρ’ όλα τα σύγχρονα μέσα, δεν θα επιφέρει τίποτε άλλο παρά μόνον ένα κακέκτυπο μιμητικής αναπαράστασης, ενός θεατρικού σκηνικού, άνευρου, αποστεωμένου και κυρίως αποστειρωμένου αισθησιακά.

Εξ άλλου, γι’ αυτές τις Πέτρες πολεμήσαμε, είπε ο Μακρυγιάννης.

Ολοκληρώνοντας την σκέψη μου, με δεδομένα όλα τα παραπάνω και αναλύοντας κατά παράμετρο το θέμα, μου προκύπτουν τα εξής, με δεδομένο ότι στις λειτουργικές και τεχνικές όλοι συμφωνούν:

• ·  Η ιστορική παράμετρος στον σχεδιασμό, υπερτερεί έναντι των άλλων, δεδομένου ότι πρόκειται για το διαχρονικό μνημειακό κέντρο της Θεσσαλονίκης, μοναδικό παγκοσμίως τεκμήριο της εξέλιξης μιας μεσαιωνικής πόλης.
• ·   Η κοινωνική παράμετρος, σε συνάρτηση με τα χρονοδιαγράμματα, θα μειώνει τις εντάσεις που θα προκληθούν από την περαιτέρω κατά 3 χρόνια μετάθεση της έναρξης λειτουργίας του Μετρό, όπως προβλέπει η πρόσφατη προταθείσα νέα λύση.
• ·  Η οικονομική παράμετρος γέρνει σαφώς υπέρ της επιλογής της σημερινής λύσης, της παραμονής δηλαδή κατά χώραν των αρχαίων ευρημάτων.
• ·    Η αισθητική παράμετρος δεν υπάρχει αμφιβολία ότι γέρνει υπέρ του αυθεντικού σκηνικού.

·       

Μία προσωρινή λύση που έχει προταθεί από κάποιους, δηλαδή η κατάργηση τελείως του σταθμού της Βενιζέλου και η αποκοπή του από το όλον έργο, εμφανίζεται ως μία μορφή χρυσής τομής μεν, αλλά πρόκειται μάλλον περί μπρούτζινης τομής. Διότι εάν αποκοπεί, πάλι δεν επηρεάζει το νέο προτεινόμενο χρονοδιάγραμμα των 3+ ετών έναρξης της λειτουργίας του Μετρό. Επιπλέον, μάλλον θα αφαιρεθούν και τα προβλεπόμενα κονδύλια για τις αρχαιολογικές εργασίες από τον κεντρικό οικονομικό προϋπολογισμό, με πολύ αμφίβολη μετακίνησή τους, όπως εκτιμώ, σε άλλο ειδικό κωδικό, αμιγώς για τα αρχαιολογικά, που η εμπειρία μας δείχνει περισσότερο καλένδες, παρά παράλληλες εργασίες. Επίσης, η μείωση των σταθμών από 13 σε 12, μπορεί να μην είναι απαγορευτική γιά την εξυπηρέτηση των μετακινήσεων του κοινού, αλλά δεν παύει να φορτίσει τους δύο πλησιέστερους σταθμούς (Βαρδάρη και Αγίας Σοφίας) κατά πολύ, δεδομένου ότι αφορά στο εμπορικό και επιχειρησιακό κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Εν κατακλείδι, η νηφάλια άποψή μου είναι ότι πρέπει για όλους αυτούς τους παραπάνω λόγους, να συνεχιστούν άμεσα οι εργασίες με βάση τον σημερινό σχεδιασμό, με την κατά χώραν παραμονή των αρχαίων ευρημάτων και μέσα στο σημερινό εγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα.

Υ.Γ. Πάντως, η όλη διαχείριση του θέματος από την πολιτεία και τους αρμόδιους φορείς, μου έφεραν στο μυαλό έναν ανατρεπτικό και αιρετικό ορισμό του σχεδιασμού, που μου είχε αναφέρει ένας χιουμορίστας παλιός φίλος:

«Σχεδιασμός, είναι η απόπειρα οργανωμένης περιγραφής του χάους. Όσο πιο συγκεκριμένη είναι αυτή η περιγραφή, τόσο περισσότερο απέχει από την πραγματικότητα. Όσο πλησιάζει την πραγματικότητα, τόσο ο σχεδιασμός καθίσταται περιττός».

Γιώργος Ι. Συνεφάκης

Ο Άνθιμος επίτιμος Δρ. του ΑΠΘ

Πάντως, μετά την χθεσινή (15/7/2019) εν κρυπτώ από την ακαδημαϊκή κοινότητα και εκτός χώρων του ΑΠΘ επιτιμοποίηση του παναγιωτάτου μητροπολίτου της συμβασιλευούσης Θεσσαλονίκης από τον πρύτανη του ΑΠΘ, μετά από εισήγηση του Τμήματος Ποιμαντικής Κοινωνιολογίας και Θεολογίας, μου ήρθαν στο μυαλό τα εξής:
1. Η επιτιμοποίηση ενός προσώπου, κατά νόμον, συμβαίνει γιά δύο λόγους:
α) Γιά μεγάλη προσφορά στην επιστήμη και
β) Γιά υπέρτατη προσφορά στην πατρίδα.
2. Το 2017 επιχειρήθηκε να επιτιμοποιηθεί ο παναγιώτατος, αλλά η αντίδραση του ακαδημαϊκού κόσμου ήταν τέτοια, που αναβλήθηκε η τελετή, γιά "τεχνικούς λόγους".
3. Θυμήθηκα ότι -το 2001* νομίζω- έγινε προσπάθεια να επιτιμοποιηθεί ο μακαριστός Χριστόδουλος, ως επίτιμος διδάκτωρ της Ιατρικής. Υπήρξε έντονη αντίδραση από την ακαδημαϊκή κοινότητα, διότι δεν συνέτρεχαν οι απαιτήσεις του νόμου.
α) Ο μακαριστός είχε πει ότι το AIDS το έστειλε ο Θεός γιά να μας τιμωρήσει γιά τις αμαρτίες μας. Επίσης, σε ημερίδα που οργάνωσε ο Οδοντιατρικός Σύλλογος Αττικής στις 17/2/2001, καταφέρθηκε εναντίον της εξωσωματικής γονιμοποίησης και των αμβλώσεων. Οπότε συμβολή στην επιστήμη της ιατρικής, γιόκ.
β) Η υπέρτατη προσφορά στην πατρίδα... κιχ. Η επιτιμοποίηση δεν έγινε ποτέ.

Κατά την φτωχή μου γνώμη, ως προς τον παναγιώτατο Άνθιμο, συνέβησαν τα εξής τινά.
1. Ως προς τον χώρο εκτός ΑΠΘ της τελετής, επεκράτησε η λογική της ιστορικής συνέχειας, ως φυσική μετεξέλιξη του αφηγήματος ή μύθου του Κρυφού Σχολειού.
2. Ως προς την προσφορά στην επιστήμη, δεν ξέρω να σας πω. Διάβασα την εισήγηση του Ποιμαντικού, αλλά δεν κατάλαβα πολλά πράγματα. Οι αγαθοεργίες του στην μητρόπολη Αλεξανδρουπόλεως, από την οποία -ως ισόβιος- πήρε μετεγγραφή στην Θεσσαλονίκη, νομίζω ότι συνιστούσαν υποχρέωσή του, γιά την οποία εξ άλλου πληρώνεται.Εξ άλλου, είναι γνωστή η ρήση του περί ΜΗ ύπαρξης άλλων πλανητών, παρά μόνον της γης.
3. Ως προς την υπέρτατη προσφορά στην πατρίδα, τα μόνα που θυμάμαι γιά τον παναγιώτατο, ήταν:
α) Ότι το 2012 είπε στον Μπουτάρη ότι όσο είναι αυτός, ο Μπουτάρης δεν θα γίνει δήμαρχος.
β) Ότι δέχθηκε το ζεύγος Μιχαλολιάκου στο μητροπολιτικό μέγαρο, φωτογραφήθηκε και μίλησαν γιά την προστασία της πατρίδας από εξωγενή αλλόθρησκα μιάσματα, τα οποία στυλίτευε και μόνος του.
γ) Ότι κατηγόρησε τον αρχιεπίσκοπο που επισκέφθηκε στο Βατικανό τον πάπα, ότι φραγκέψαμε.
δ) Άλλο δεν θυμάμαι.
Πάντως δεν είναι ούτε ο Αθανάσιος Διάκος, ούτε ο Παπαφλέσσας, ούτε ο ηγούμενος Γερμανός Δημάκης (παπά-Ανυπόμονος), ούτε ο μητροπολίτης Κοζάνης Ιωακείμ.
Τύχη αγαθή λοιπόν εις τον Παναγιώτατον

Πάντως, νομίζω ότι φταίει το άσυλο. Διότι με 6 διμοιρίες ΜΑΤ γύρω από την αίθουσα τελετών του ΑΠΘ και 4 κλούβες, μιά χαρά θα γινόταν η τελετή ανακήρυξης του παναγιωτάτου.

Υ.Γ. Η ανακοίνωση του Τάσου Κουράκη, καθηγητού Ιατρικής ΑΠΘ, το 2001

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τάσος Κουράκης

Ο Μεσαίωνας επανέρχεται

Το 2001 η Κίνηση Πανεπιστημιακών του Συνασπισμού μαζί με φοιτητές ακύρωσαν την αναγόρευση του Χριστόδουλου σε επίτιμο διδάκτορα της Ιατρικής σχολής.
Το 2017 αναβλήθηκε η αναγόρευση του κ. Άνθιμου σε επίτιμο διδάκτορα της Θεολογικής Σχολής μετά από δικαιολογημένες αντιδράσεις. Την περασμένη Δευτέρα έγινε η αναγόρευσή του εκτός πανεπιστημίου, εκ κρυπτώ, στο γραφείο της Μητρόπολης. Η μελανή σελίδα δεν αφορά μόνο το πανεπιστήμιο, αλλά και τις πρυτανικές αρχές. Ο σκοταδισμός του Μεσαίωνα επανέρχεται.
«Μην αμελήσετε.
Πάρτε μαζί σας νερό.
Το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία». (Μιχ. Κατσαρός)

Ακολουθεί η ανακοίνωση που εκδώσαμε και μοιράζαμε το 2001 έξω από την αίθουσα τελετών του Α.Π.Θ, λίγο πριν ακυρωθεί η αναγόρευση του Χριστόδουλου.

«Η αναγόρευση του εκάστοτε επίτιμου διδάκτορα από μία Σχολή γίνεται είτε για ύψιστη προσφορά στο έθνος είτε για ουσιώδη συμβολή στην ανάπτυξη της επιστήμης του Τμήματος που τον προτείνει.
Είναι προφανές ότι εδώ δεν συντρέχει καμία προϋπόθεση του νόμου. Απεναντίας, το Ιατρικό Τμήμα θα πρέπει να απαντήσει αν με τον τρόπο αυτό συντάσσεται και επιβραβεύει τις απόψεις του κ. Χριστόδουλου που αναπτύχθηκαν σε ημερίδα που οργάνωσε ο Οδοντιατρικός Σύλλογος Αττικής στις 17/2/2001, όταν καταφέρθηκε εναντίον της εξωσωματικής γονιμοποίησης και των αμβλώσεων.
Θεωρούμε, εν κατακλείδι, ότι η συγκεκριμένη αναγόρευση δεν συνάδει με την ελεύθερη και κριτική σκέψη, πολύ δε περισσότερο με το δημοκρατικό φρόνημα και τα πανεπιστημιακά ήθη. Η τιμή που αποδίδεται στον κ. Χριστόδουλο θα παραμείνει ως μία μελανή κηλίδα στην ιστορία του Ιατρικού Τμήματος και του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.»

5 Ιουνίου 2001
Η Κίνηση Πανεπιστημιακών του ΣΥΝ

Περί Πλατείας Ελευθερίας στην Θεσσαλονίκη

    Διάβασα προσεκτικά το άρθρο του φίλου Γιώργου Ζωίδη, ομότιμου καθηγητού ΑΠΘ, το οποίο με βρίσκει απολύτως σύμφωνο, ως προς τις σχεδιαστικές παραμέτρους του ζητήματος και οι οποίες καταρρίπτουν τα επιχειρήματα περί της δημιουργίας υπογείου (υποθέτω πολυώροφου - αλλιώς δεν έχει νόημα - χώρου στάθμευσης.

    https://parallaximag.gr/parallax-view/kindynos-gia-tin-plateia-eleftherias-kai-oi-arnitikes-epiptoseis-gia-tous-polites

    Θα προσέθετα μόνον κάποιες ακόμη παραμέτρους:

    1.    Στα 400-450 μ. από την πλατεία Ελευθερίας, προς τα Δικαστήρια, υπάρχει ένα πολυώροφο κτίριο αμιγούς χώρου στάθμευσης, πολύ μεγάλης χωρητικότητας, το οποίο ποτέ δεν έχει πληρότητα –για να μην πω ότι υπολειτουργεί- σε ώρες αιχμής. Επομένως το ζήτημα μετατίθεται ενδεχομένως στις διαδικασίες οικονομικής διαχείρισης του χώρου αυτού και το κόστος στάθμευσης. Επίσης, μετά από 100-150 μ. από το θηριώδες αλλά ανεκμετάλλευτο  αυτό κτίριο στάθμευσης, υπάρχει και το μεγάλο υπαίθριο πάρκινγκ του Λιμένος. Οι χώροι αυτοί αναιρούν την ανάγκη δημιουργίας υπόγειου πάρκινγκ στην πλατεία Ελευθερίας, εάν γίνει η σωστή διαχείριση των χώρων.
2.    Ας σκεφτούμε και το ζήτημα της αρχαιολογικής διερεύνησης του υπεδάφους της σημερινής πλατείας, που είναι βέβαιο ότι θα καθυστερήσει πάρα πολύ το έργο. Το παράδειγμα της πλατείας Διοικητηρίου, που καρκινοβατεί -γιά να μην πω σαπίζει- εδώ και 25-30 χρόνια, δεν μας δημιουργεί ελπίδες σύντομης διευθέτησης του θέματος.
3.    Το θαλάσσιο μέτωπο δεν ανακτάται και δεν αποδίδεται στους κατοίκους της πόλης μας, δημιουργώντας με κεντρομόλο λογική κι άλλα σημεία προσέλκυσης αυτοκινήτων. Δυστυχώς η πρόταση του συναδέλφου Γιώργου Κύρου το 1984, με την υποθαλάσσια αρτηρία (που θα παρέκαμπτε την διαμπερή κυκλοφορία του κέντρου και θα επέτρεπε την πλήρη πεζοδρόμηση της λεωφόρου Νίκης), αντί ως κεντρική ιδέα ανάκτησης του μετώπου της παλιάς παραλίας να αποτελέσει έναυσμα για γόνιμη συζήτηση και εποικοδομητικό προβληματισμό, έγινε αντικείμενο διαχρονικών μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων (και με μεγάλο οικονομικό κόστος σε ποινικές ρήτρες), έως ότου να αναιρεθεί, ακόμη και ως ιδέα.
4.    Η πόλη μας, έχει ανάγκη τους πεζούς πολίτες της και όχι τα αυτοκίνητά τους. Θα πρέπει η κινητικότητα των πεζών να γίνει πραγματικά βιώσιμη, από την μικροκλίμακα της άνετης ροής πεζών στα πεζοδρόμιά της, έως τις μεγαλύτερες κλίμακες της απόδοσης του θαλασσίου μετώπου στους πολίτες.
5.    Ας το ξανασκεφτούμε όλοι και ας αποφασίσουμε, το ανοίκειο να γίνει οικείο και ας προσπαθήσουμε να επαναφέρουμε μία αστική θαλπωρή σ' αυτήν την κατακαημένη πόλη, που γιά πολλές δεκαετίες ήταν έρμαιο μιάς λογικής μικρομεγαλισμού, ψευδογιγαντισμού και με πολλά στοιχεία ανιστόρητης ασέλγειας προς την ιστορία και τους πολίτες της.

Σπονδή στον τάφο του αδελφικού μου φίλου Δημήτρη Τζάλλα

Σπονδή στον τάφο του αδελφικού μου φίλου Δημήτρη Τζάλλα

Βάσκανος η μοίρα που έβαλε εμένα, τον συμμαθητή, τον φίλο, τον αδελφό, τον απουσιολόγο, να απευθύνω τα τελευταία λόγια για τον αγαπημένο μας Δημήτρη, που μας έφυγε τόσο νωρίς και τόσο βίαια και άδικα.

«Ποία τοῦ βίου τρυφή, διαμένει λύπης ἀμέτοχος; ποία δόξα ἕστηκεν ἐπὶ γῆς ἀμετάθετος; πάντα σκιᾶς ἀσθενέστερα, πάντα ὀνείρων ἀπατηλότερα, μιᾷ ῥοπῇ, καὶ ταῦτα πάντα, θάνατος διαδέχεται», λέει ο ψαλμός της εξοδίου ακολουθίας.

Ο τεθνεώς δεδικαίωται, λέει ο κλήρος για τους δικούς του θεολογικούς λόγους. Εμείς, ο απλός λαός, λέμε για τους δικούς μας ανθρώπους «αιωνία του η μνήμη».

Ο Δημήτρης μας δικαιώθηκε όμως εν ζωή. Δεν περίμενε να δικαιωθεί μετά θάνατον. Και δικαιώθηκε, όχι μόνο στην αγαπημένη του σύζυγο Έφη, στις λατρεμένες του κόρες Φιλαρέτη και Ράνια και στις οικογένειές τους, όχι μόνον στην αδελφή του Ιωάννα και στην οικογένειά της, όχι μόνον σε όλους τους συγγενείς του, στους φίλους του, στους συμμαθητές του, αλλά και σε όλον τον επιστημονικό χώρο και την κοινωνία της πόλης μας και της χώρας. Δυστυχώς δεν πρόλαβε να δικαιωθεί στα εγγονάκια του, που το ένα είναι μηνών και το άλλο θα έρθει στην ζωή σε λίγους μήνες. Θα μάθουν όμως για τον παππού τους και την αξία του, όταν μεγαλώσουν.

Δημήτρης Τζάλλας, άξιος υιός του Γεωργίου και της Φιλαρέτης Τζάλλα.

Δημήτρης Τζάλλας. Μια ζωή ευθεία, μια ζωή χωρίς παρεκκλίσεις. Σκόρπισε απλόχερα την καλοσύνη του σε όλους μας, διέχυσε και εφάρμοσε ως παιδίατρος τις γνώσεις του σε ένα μεγάλο πλήθος νεοσσών και γονέων, πρόσφερε υγεία στα βρέφη και στις προεφηβικές ηλικίες, αγκάλιασε αφιλοκερδώς τους ανήμπορους πάσχοντες και τις οικογένειές τους, άφησε το θετικό του αποτύπωμά στην κοινωνία μας, διδάσκοντας γνώση και ήθος.

Ο Δημήτρης μας, ο Δημήτρης μας ο πράος, ο Δημήτρης μας ο κιμπάρης, ο Δημήτρης μας ο προσηνής, ο Δημήτρης μας ο σεμνός, ο Δημήτρης μας το πειραχτήρι, ο Δημήτρης μας ο καλλίφωνος, ο Δημήτρης μας ο ευγενής, ο Δημήτρης μας ο καθαρός, ο Δημήτρης μας ο τρυφερά αθυρόστομος, ο Δημήτρης του χαμόγελου, ο Δημήτρης μας ο λεβέντης, ο Δημήτρης μας ο συμμαθητής, ο Δημήτρης μας ο ευπατρίδης αγωνιστής της ζωής.

Ο Δημήτρης μας θα μας λείψει, Ο Δημήτρης μας, που μας στέρησε χωρίς την άδειά μας, απότομα και βίαια το κέφι του, την αγάπη του, το χιούμορ του, την εγκαρδιότητά του, την καλοσύνη του. Ο Δημήτρης μας που μας στέρησε την παρέα του και τον κάθε μήνα δευτεριάτικο αριστοφανικό του λόγο.

Ο Δημήτρης μου, ο αδελφός μου, που προσωπικά μου στέρησε για πάντα τις 5λεπτες αυτοσαρκαστικές μας τρυφερές ατάκες, όταν περνούσα περιοδικά από το ιατρείο του στην Τσιμισκή, για ένα φευγαλέο συντροφικό και αδελφικό φιλί.

Ο Δημήτρης μας, που αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην ζωή μου, στην ζωή μας, στην παρέα μας και στους αγαπημένους μας συμμαθητές, αποφοίτους του Στ3 του 1969 του Β’ Αρρένων της πόλης μας.

Χάσαμε άδικα, βίαια, πρόωρα και αδόκιμα ένα διαμάντι της στενής και της ευρύτερης κοινωνίας μας.

Ένα διαμάντι που πάλεψε στα ίσια τον Χάρο στα μαρμαρένια αλώνια, πάντοτε ξιφήρης και φεύγει από την ζωή δορυάλωτος, αλλά όχι ρίψασπις.

Σήμερα συνοδεύουμε στην τελευταία του κατοικία έναν Άνδρα με το Α κεφαλαίο, έναν Άρχοντα με το Α κεφαλαίο, έναν Επιστήμονα με το Ε κεφαλαίο, έναν Ευπατρίδη με το Ε κεφαλαίο, έναν Πολίτη με το Π κεφαλαίο.

Τα δάκρυά μας θα συνοδεύουν το αιώνια σαρδόνιο και εγκάρδιο χαμόγελό σου Δημήτρη μας. Κράτησέ το εκεί ψηλά και χάριζέ το μας εσαεί. Το χρειαζόμαστε εμείς που ξεμείναμε εδώ κάτω, σ’ αυτήν την φτωχότερη πλέον γη. Με ανάγκασες εμένα αδελφέ, ως τον απουσιολόγο της τάξης μας, να καταγράψω την τελευταία σου οδυνηρή απουσία, που δεν μπορώ πλέον να σου την σβήσω.

Κι εσύ Θεέ μου, φύλαξέ μας εκεί πάνω αυτόν που δεν θα ξεχάσουμε ποτέ.

Διότι οι άνθρωποι είναι η μνήμη τους.

Η μητέρα της σοφίας κατά Αισχύλο, η σωτηρία των αισθήσεων κατά Πλάτωνα, η βίγλα η αψηλή στα φρένα μας κατά Καζαντζάκη.

Στην μνήμη μας, την ιδιωτική λογοτεχνία του καθενός μας κατ’ εμέ, η παρουσία σου και το στίγμα σου στην ιστορία μας, θα είναι ανεξίτηλα αποτυπωμένη, ως λογοτεχνία της ζωής μας.

Αιωνία σου η μνήμη Δημήτρη μας και να είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει, ω φίλε και αδελφέ μου αγαπημένε. Καλό ταξίδι και καλή αντάμωση. Αργά ή γρήγορα θα σου έρθουμε, όλοι μας εκεί επάνω, να ξαναστήσουμε την παρέα, να ξανατραγουδήσουμε το αγαπημένο σου γυμνασιακό τραγούδι, το Applausi και να ξαναθυμηθούμε τις γυμνασιακές μας εφηβικές κατεργαριές και μικρές γαλυφιές, αυτές που μας έδεσαν για πάντα, στην ζωή και στον θάνατο.

Έχε γειά αγόρι μου αγαπημένο.

Γεωργάκης Ολύμπιος (1772-1821) - Μία θυσία χωρίς ημερομηνία λήξης

Γιώργος Συνεφάκης

τέως Πρόεδρος του Συλλόγου Λιβαδιωτών Θεσσαλονίκης ‘Ο Γεωργάκης Ολύμπιος’

Γεωργάκης Ολύμπιος (1772-1821) - Μία θυσία χωρίς ημερομηνία λήξης

Ομιλία στις 2 Σεπτεμβρίου 2012 στο Λιβάδι

Είναι η 2^η φορά που οι τοπικές αρχές μου κάνουν την τιμή να με ορίσουν ομιλητή για τον στο ετήσιο μνημόσυνό του Ήρωα Γεωργάκη Ολυμπίου στο Λιβάδι μας. Και ελπίζω να είναι η τελευταία, όχι ειδικά για μένα, αλλά και για κάθε άλλον ομιλητή Λιβαδιώτη της διασποράς. Η άποψή μου είναι ότι το Λιβάδι μας, από το 1768 που δημιουργήθηκε το Αστικόν Σχολείον Λιβαδίου από τον Άνθιμο Ολυμπιώτη, είχε και έχει άξιους δασκάλους και καθηγητές, αλλά κυρίως και άξιους μαθητές, οι οποίοι μπορούν θαυμάσια να αυτοδιαχειρίζονται τέτοια θέματα. Θα πρέπει οριστικά και αμετάκλητα, τέτοιου είδους λόγοι σε ανάλογες εκδηλώσεις, να εκφωνούνται από ντόπιους. Επίσης ο Εξωραϊστικός Σύλλογος Λιβαδίου έχει αξιολογότατα μέλη που μπορούν να αναλάβουν και αυτά. Η παλιά μου πρόταση, τον πανηγυρικό να τον εκφωνεί ο μαθητής που θα γράφει την καλύτερη έκθεση κάθε χρόνο για τη ζωή και το έργο του Ήρωα και να βραβεύεται γι’ αυτήν, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να επανεξεταστεί.

Όταν μου προτάθηκε καί την πρώτη φορά το 2007 καί σήμερα, να είμαι εγώ ο κεντρικός ομιλητής της φετινής εκδήλωσης στη μνήμη του Γεωργάκη Ολυμπίου, 191 χρόνια από την θυσία του στη Μονή του Σέκου, η πρώτη μου παρόρμηση ήταν να αρνηθώ, σκεπτόμενος ότι δεν είμαι ειδικός επί του θέματος επιστήμων, φιλόλογος ή ιστορικός. Αμέσως μετά όμως, σκέφθηκα ότι η μορφή και η θυσία του Ήρωα ανήκει σε όλους μας, ανεξαρτήτως επιστημονικής εξειδίκευσης, επαγγελματικής κατάρτισης, κοινωνικής προέλευσης, χωρικής καταγωγής, μορφωτικού επιπέδου ή όποιας κοινωνικής τάξης, πληθυσμιακής κατηγορίας και ταξινόμησης. Αποδέχθηκα λοιπόν με το σκεπτικό αυτό την πρόταση και συνέταξα μετά φόβου γνώσεως τις λίγες αυτές γραμμές που θα σας αναπτύξω, ευελπιστώντας στην επιείκειά σας.

Έχοντας παρακολουθήσει αρκετές φορές το τελετουργικό αυτό, διαπίστωσα ότι οι ενιαύσιες αναφορές την κάθε 1^η Κυριακή του Σεπτεμβρίου στην Άγια Μορφή του Γεωργάκη, έδιναν έμφαση κυρίως στο αμιγώς ηρωικό στοιχείο της βιογραφίας του, του επαναστατικού απελευθερωτικού αγώνα του και κυρίως του απίστευτα ηρωικού θανάτου του. Με τον τρόπο αυτό, σε κάθε λόγο για τον Γεωργάκη -και όχι μόνον από αυτόν τον άμβωνα της Παναγίας-, ίσως χάνονται κάποια βαθύτερα νοήματα που θα ενδιέφεραν περισσότερο τις νέες μας γενιές. Οι γενιές μας αυτές, φοβούμαι δυστυχώς ότι διδάσκονται την ιστορία του τόπου μας με τρόπο στερεοτυπικό και αφυδατωμένο, από βιβλία γραμμένα με τρόπους λογιστικής παράθεσης γεγονότων, τα οποία τα παιδιά διαβάζουν δίκην διαδικαστικής αγγαρείας, με απώτερο στόχο την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και όχι την εμπέδωση των βαθύτερων νοημάτων που τέτοιας μορφής υπέρτατες θυσίες εμπεριέχουν.

Θα προσπαθήσω λοιπόν στον λόγο μου αυτό, να καταθέσω και να προσδώσω μία άλλη διάσταση στο θέμα, αφού φυσικά υπογραμμίσω εν τάχει τις βασικές πτυχές του βίου και της πολιτείας του Ήρωα Φιλικού. Την διάσταση της διαχρονικότητας της θυσίας του, όπως και όλων των άλλων επωνύμων και ανωνύμων ηρώων της Επανάστασης μας, καθώς και κατά πόσον το νόημά αυτής της θυσίας σήμερα, το έχουμε εμπεδώσει όλοι μας -και δεν εννοώ μόνον τους παρόντες-, εάν δηλαδή και κατά πόσον η θυσία αυτή έχει πιάσει τόπο, όπως λέει ο απλός λαός μας.

Ο εθνικός ήρωας Γεωργάκης Ολύμπιος καταγόταν από την ηρωική οικογένεια των Λαζαίων που είχαν έδρα το Λιβάδι και στη συνέχεια για 20 χρόνια τη Μηλιά Πιερίας, οπού οι Λαζαίοι έκτισαν σε ιδιόκτητη γη και τον περιβόητο Πύργο τους. Η φάρα των Λαζαίων προσέφερε στο βωμό της Εθνικής ανεξαρτησίας πριν και μετά την επανάσταση του 1821, περισσότερους από 400 νεκρούς.

Ο Γεωργάκης γεννήθηκε στο Λιβάδι πριν από 240 χρόνια, τον Μάΐο του 1772. Γονείς του ήταν ο Νικόλαος και η Νικολέτα, η οποία πέθανε πρόωρα και την ανατροφή του ανέλαβε η γιαγιά του Αγνή. Παρακολούθησε μαθήματα στο ονομαστό Σχολείο του Λιβαδίου με τους φωτισμένους δασκάλους της εποχής, τον Ιωνά Σπαρμιώτη και τον Ιωάννη Πέζαρο. Μέχρι το 1798 εκπαιδεύεται στο στρατόπεδο του συγγενή του 'Εξαρχου Λάζου, γενάρχη των Λαζαίων και εξελίσσεται σε πρωτοπαλίκαρο του, ως άριστος μαθητής και πολεμιστής. Είναι η εποχή που ο Αλή Πασάς των Ιωαννίνων μεθοδεύει την ίδρυση μεγάλου Αλβανικού κράτους, αποσχιστικά προς τη Μεγάλη Πύλη, όπου άλλοτε με τη διπλωματία και άλλοτε με τη βία επιχειρεί το παράτολμο έργο του.

Οι Ολύμπιοι, αρνούμενοι να αλλάξουν αφεντικά, μάχονται και εναντίον των Τούρκων και εναντίον του Αλή Πασά, που με το γιο του Μουχτάρ φτάνουν μέχρι το Λιβάδι. Ο Γεωργάκης, μαζί με άλλους αρματολούς από τη Μακεδονία, καταφεύγει στη Σερβία, όπου ενώνεται με τις δυνάμεις του Καραγεώργη και συμμετέχει στον παμβαλκανικό ξεσηκωμό ενάντια στους Τούρκους. Είναι ο οραματιστής και ο εκτελεστής των ιδεών του Ρήγα, είναι ο επιτελικός στρατιωτικός νους της προσπάθειας για την εφαρμογή του Θούριου και της Χάρτας του Βελεστινλή. Πίστεψε με πάθος στην ελευθερία, στη Μεγάλη Ιδέα και στην αδελφική συνεργασία των χριστιανικών λαών της Βαλκανικής χερσονήσου, την οποία προσπάθησε με όλες του τις δυνάμεις να καλλιεργήσει για μια κοινή εναντίον του κατακτητή δράση, αλλά δυστυχώς οι λαοί αυτοί ήταν ανώριμοι να κατανοήσουν την επιταγή της ιστορίας, την εποχή εκείνη και εγκατέλειψαν τον αγώνα.

Συμμετέχει και διακρίνεται στους νικηφόρους αγώνες στο Όστροβο, το Στούβικ, το Βιδίνιο, και η φήμη του φτάνει στον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τον Τσάρο της Ρωσίας Αλέξανδρο.

Αναγορεύεται έτσι σε συνταγματάρχη του ρωσικού στρατού και, λόγω της άριστης κατάρτισης και της συγκροτημένης γεωπολιτικής του σκέψης, συμμετέχει ως ακόλουθος της ρωσικής πρεσβείας στο Συνέδριο της Βιέννης το 1815.

Στα χρόνια της εθνεγερσίας, ως υψηλόβαθμο μέλος της Φιλικής Εταιρίας, διορίζεται αρχιστράτηγος των Ελληνικών Δυνάμεων στο Δούναβη και αρχίζει τη μαρτυρική του διαδρομή στο Δραγατσάνι και το Ιάσιο της Μολδοβλαχίας, σώζοντας όσα μέλη του Ιερού μας Λόχου μπόρεσε, ύστερα από την προδοσία του Βλαδιμηρέσκου. Είχε συστήσει τότε να μη αντιμετωπίσουν τους Τούρκους στην πεδιάδα του Δραγανατσίου, αλλά να τους κάνουν κλεφτοπόλεμο από τα βουνά, όμως δεν τον άκουσαν. Δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τον Υψηλάντη μετά την ήττα του και γι’ αυτό έφυγε μόνος του στα βουνά της Μολδαβίας, όπου οχυρώθηκε. Από προδοσία κάποιου Μολδαβού Επισκόπου, βρέθηκε πολιορκημένος στο Μοναστήρι του Σέκου, από 8 χιλιάδες Τούρκους, που τον χτυπούσαν με βαρύ πυροβολικό. Αμύνθηκε σκληρά, αρνούμενος κάθε διαπραγμάτευση με τους Τούρκους κι όταν όλα τελείωναν, πυρομαχικά, τρόφιμα και ελπίδες, έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη του καμπαναριού και μαζί με τους άνδρες του, οι οποίοι αρνήθηκαν να τον εγκαταλείψουν και να παραδοθούν, τινάχτηκε στον αέρα, παρασέρνοντας και αμέτρητους αντιπάλους του στον θάνατο. Εκπλήρωσε έτσι στο ακέραιο ό,τι έγραφε τον Σεπτέμβριο του 1820 στον Αλέξανδρο Υψηλάντη : "Υπόσχομαι να αγωνισθώ ως την υστερινή ρανίδα του αίματός μου, χωρίς ποτέ να με δειλιάσει καμιά ανθρώπινος περίστασις".

Ψηλαφώντας την ιστορία της εποχής, κυρίως ως προς τον αντίκτυπο που είχε η θυσία του Ήρωα στον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο, εντύπωση μου προκάλεσε το εξής γεγονός:

Ο μεγάλος πνευματικός φιλέλληνας Κλωντ Φωριέλ από το Saint–Εtienne της Γαλλίας (1772–1844), εξέδωσε στο Παρίσι το 1824-1825 σε δύο τόμους τα «Νεοελληνικά Τραγούδια», δείχνοντας στο ευρύτερο κοινό της Ευρώπης τα αναμφισβήτητα πνευματικά δικαιώματα των Νεοελλήνων για ελευθερία και βοηθώντας ηθικά τον αγώνα μας, ίσως πολύ περισσότερο από την οποιαδήποτε υλική εξωτερική βοήθεια. Με φιλελληνικό ζήλο και προσοχή, ο Φωριέλ άρχισε να συγκεντρώνει τα τραγούδια της συλλογής του, αμέσως με τα πρώτα μηνύματα των απελευθερωτικών εκδηλώσεων στην Ελλάδα, και το σπουδαιότερο, μπόρεσε ν’ αξιοποιήσει τον ενθουσιασμό που είχαν οι Έλληνες του εξωτερικού, λόγιοι και εμπορευόμενοι και να καταγράψει μέχρι το 1824 τρία τραγούδια εμπνευσμένα από την ίδια την Επανάσταση (ένα για τον Γεωργάκη Ολύμπιο, ένα για τον θάνατο του Αθανασίου Διάκου κι’ ένα τρίτο για την άλωση της Τριπολιτσάς). Με δεδομένη την αναταραχή της εποχής και την τότε τεχνολογία, είναι άξιο θαυμασμού το πώς ο φιλέλληνας μεγάλος λαογράφος κατάφερε να συλλέξει και αποτυπώσει ταχύτατα τα τρία αυτά άσματα και να τα δημοσιεύσει σχεδόν αμέσως.

Εντύπωση μεγάλη μου έκανε το ποίημα-τραγούδι προφανώς για τον Γεωργάκη Ολύμπιο. Δεν το εγνώριζα ούτε και το είχα ακούσει ποτέ. Ο ίδιος ο Φωριέλ μας δίνει, στον πρόλογο του τραγουδιού, τις πρώτες (και πολλές) πληροφορίες, που είχε «από ένα νέον πνευματικόν Έλληνα» για τον Γιωργάκη Ολύμπιο, για την πολεμική δράση και τον ηρωικό θάνατό του. Ενδιαφέρει και η συμπερασματική τότε κρίση του Φωριέλ για τον Ολύμπιο: «Ο θάνατος του καπετάν Γεωργάκη μπορεί να θεωρηθεί η πραγματική καταστροφή του επαναστατικού κινήματος στη Μολδαβία και τη Βλαχία, το 1821. Η ιστορία θα δικαιώσει τις ηρωικές προσπάθειες του γενναίου αυτού καπετάνιου, για να εξασφαλίσει την επιτυχία ενός κινήματος, που ό,τι έγινε μέσα σ’ αυτό αξιόλογο και αξιέπαινο, ήταν έργο δικό του».

Το πασίγνωστο ποίημα «Πέντε πασάδες κίνησαν από την Ιμπραΐλα, στράτευμα φέρνουν περισσό, πεζούρα και καβάλα, σέρνουν και τόπια δώδεκα και βόλια χωρίς μέτρο…. » που καταλήγει στο «Που είσαι, Γιώργο μ’, αδερφέ και πρώτε καπετάνιε; Τουρκιά πολλή μας πλάκωσε και θέλει να μας φάει. Ρίχνει τα τόπια σα βροχή, τα βόλια σα χαλάζι. Ο Γιώργης τότ’ είχε χαθεί, και πλέον δεν τον είδαν. Ο Γιώργης είχε σκοτωθεί, τα βόλια δεν τ’ ακούει», συμπυκνώνει όλη την αίσθηση του τότε απανταχού Ελληνισμού, ότι αυτός ήταν η ψυχή του αγώνα στη Μολδοβλαχία.

Το άσμα αυτό, το αναφέρω για να φανεί πώς αμέσως μία θυσία ο λαός μας την μετατρέπει σε στίχους, πώς μία θυσία μπαίνει αμέσως μέσα στο αίμα του και πώς η ιστορία γίνεται τραγούδι, όπως λέει και ο ποιητής. Ας το επιλέξουν οι επαΐοντες, ας το μελοποιήσουν και ας το σιγοψιθυρίζουμε ή ας το ψάλλουμε καλύτερα όλοι μας, κάθε χρόνο τέτοια μέρα, σαν μελωδική μακαριά στη μνήμη του Ήρωα. Ο στίχος του είναι κοφτός, όπως του Εθνικού μας Ύμνου.

Πολλά άλλα δημοτικά τραγούδια έπλασε ο λαός μας για τον Ήρωα, όπως:

Πού πάς, Γιώργη μ’, και δε μας λες και ζώνεις τ’ άρματά σου.

Ν’ εγώ πάνω στη Βουλγαριά που γένονται οι πολέμοι.

Μην πας, Γιώργη μ’, και σκοτωθείς, και ποιος θέλ’ ει να σε κλάψει.

Μένα με κλαίνε τα πουλιά, με κλαιν τα χελιδόνια.

Ή το:

Γιωργάκη μ’, κάτσε φρόνιμα, μην κάνει κακοσύνες.

Και σε φοβούνται τα χωριά, τρέμουν τα βιλαέτια.

Πάνε και κλαίνε στον πασιά, κλαίνε και στο βεζύρη

Ποιος τον φοβάται τον πασιά και ποιος τον χαμπαρίζει;

Πασιά ’χει ο Γιώργος το σπαθί, βεζύρη το τουφέκι.

Με αφορμή το ποίημα του νομπελίστα μας εθνικού ποιητή Οδυσσέα Ελύτη

Τα θεμέλιά μου στα βουνά

Και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους

και πάνω τους η μνήμη καίει

άκαυτη βάτος,

Ο αείμνηστος Χρίστος Τσολάκης, συμπληρώνει και αναφωνεί ακολουθώντας τον στίχο του Ελύτη:

Μνήμη του λαού μου σε λένε Πίνδο και σε λένε Άθω!

Σε λένε Όλυμπο και σε λένε δόξα της Μακεδονίας!

Βοηθός και σκέπη μας Άη Κανάρη!

Βοηθός και σκέπη μας πρωτομάρτυρα Ρήγα Φεραίε!

Βοηθοί και σκέπη μας Άγιοι Λαζαίοι!

Βοηθός και σκέπη μας θρύλε των Πιερίων και των Βαλκανίων

Γεωργάκη Ολύμπιε απελευθερωτή!

Κλίνουμε γόνυ ευλαβείας εμπρός στην άγια θυσία σου και ασπαζόμαστε τα άχραντα χέρια σου.

«Καθ’ εαυτήν η πράξη της θυσίας του Γιωργάκη ήταν ποιητική. Η ζωή του με τους αδιάκοπους αγώνες του ήταν ένα έπος. Εποποιία ήταν και η ελεύθερη ψυχή του. Και ούτε μπορούσε να γίνει διαφορετικά, γιατί ο Γιωργάκης ήταν γιος των Ολύμπιων θεών και των Πιερίδων Μουσών. Δεν ονομάστηκε από την ιστορία τυχαία Ολύμπιος. Ένιωθε μέσα του ότι ήταν θεματοφύλακας, φρουρός και κληρονόμος νόμων «δι’ αιθέρα ουρανίαν τεκνωθέντων ων Όλυμπος πατήρ μόνος», λέει ο αρχαίος τραγικός μας, ο Σοφοκλής. Νόμων που είχαν χυδαία καταλυθεί και ευτελιστεί από τον ανατολίτη βάρβαρο δυνάστη. Δεν σκλαβώθηκε απλώς η Ελλάδα. Με το πέσιμο του ελληνισμού καταλύθηκαν αιώνιοι νόμοι απαράβατοι και από θεούς και από ανθρώπους. Νόμοι που τεκνώθηκαν / γεννήθηκαν εδώ στα δικά μας τα βουνά. Τους γέννησε το ζευγάρωμα του Δία με τη μητέρα των Μουσών, τη Μνημοσύνη. Με άλλα λόγια, η σωματική ρώμη και η πνευματική αλκή του πατέρα των θεών και των ανθρώπων έσμιξε με την ομορφιά και την αρμονία της χαριτωμένης Μνημοσύνης στη μακεδονική γη του Ολύμπου και των Πιερίων και γέννησαν μιαν εποχή νέου πολιτισμού στον κόσμο», έλεγε ο αείμνηστος Μέγας Δάσκαλος και Παιδαγωγός, ο προσφάτως αδικοχαμένος Χρίστος Τσολάκης σε τούτον εδώ τον τόπο το 2006, στο 8^ο Συμπόσιο που οργάνωσε ο Σύλλογός μου με την Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων.

Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί συμπατριώτες

Τι σημαίνει άραγε σήμερα πατριωτισμός, δηλαδή η ανιδιοτελής αγάπη για την πατρίδα, η φιλοπατρία, όπως λένε τα λεξικά; Τι νόημα μπορεί να έχει μία τόσο φορτισμένη ιστορικά έννοια και πως εκφράζεται αυτή στη σημερινή μας εποχή; Σήμερα, εν έτει 2012, με σχετικά, το τονίζω, σχετικά δεδομένη την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας και την υποτιθέμενη προστασία της από διεθνείς θεσμούς, οργανισμούς και συμβάσεις, προφανώς η λέξη δεν παραπέμπει σε καρυοφύλλια και απελευθερωτικούς αγώνες, ούτε σε μπουρλοτιέρηδες σε μονές του Σέκου ή του Αρκαδίου, ούτε σε εξόδους του Μεσολογγίου. Εξ άλλου, η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση έχει σχεδόν καταργήσει τα σύνορα και μάλλον δεν ενδιαφέρεται για χωρικές κατακτήσεις, μια που κάνουν τη δουλειά τους οι ισχυροί χρησιμοποιώντας άλλες μορφές κατοχής, κυρίως πολιτικού και οικονομικού χαρακτήρα.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, πατριωτισμός σήμερα, σημαίνει να παραδώσουμε την πατρίδα μας στα παιδιά μας καλύτερη απ’ ό,τι την βρήκαμε από τους πατεράδες και τις μανάδες μας. Να την παραδώσουμε καλύτερη σε όλα τα επίπεδα, δηλαδή:

·      Στο οικονομικό επίπεδο, κλείνοντας την ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών και αυξάνοντας το βιοτικό επίπεδο του λαού

·      Στο μορφωτικό επίπεδο, εξαλείφοντας ει δυνατόν τον αναλφαβητισμό, πραγματικό ή λειτουργικό και εκμηδενίζοντας την αγραμματοσύνη

·      Στο πολιτιστικό επίπεδο, προάγοντας την σκέψη, την ευθυκρισία, τις επιστήμες, τις τέχνες και προφυλάσσοντας τις παραδόσεις μας και την τεράστια από αρχαιοτάτων χρόνων διαχρονική πολιτιστική μας παρουσία και κληρονομιά από καταστροφές

·      Στο περιβαλλοντικό επίπεδο, προστατεύοντας τους φυσικούς μας πόρους, την χλωρίδα και την πανίδα της πατρίδας μας, το υπέροχο φυσικό μας τοπίο και την αρμονία του

·      Στο κοινωνικό επίπεδο, αυξάνοντας συνεχώς τους δείκτες της κοινωνικής συνοχής και της κοινωνικής αλληλεγγύης μεταξύ μας

·      Στο θεσμικό επίπεδο, διαφυλάττοντας ως κόρη οφθαλμού τους βασικούς συνταγματικούς κανόνες και την εύρυθμη λειτουργία του πολιτεύματος

Αυτό κατά την γνώμη μου είναι σήμερα πατριωτισμός και γι’ αυτά κατά την ταπεινή μου άποψη αγωνίστηκε τον αγώνα τον καλό, τον αγώνα τον εθνικοαπελευθερωτικό και γι’ αυτά θυσιάστηκε ο Γεωργάκης Ολύμπιος και τόσοι άλλοι ήρωες, της εποχής του και μεταγενέστεροι, επώνυμοι και ανώνυμοι.

Επιτρέψτε μου εδώ να κάνω ένα νοητικό άλμα, να ξεγελάσω την σταθερά του χρόνου που κυλά σε μονοδρομική και αυξητική πορεία και να φανταστώ ότι ο Γεωργάκης Ολύμπιος είναι σήμερα μαζί μας, εδώ στη χώρα και τον τόπο μας και παρακολουθεί τα πεπραγμένα μας και τη ζωή μας. Ούτως ή άλλως, οι ιδέες του Ήρωα θα έπρεπε να είναι μέσα μας. Πιστεύω ότι ο Ήρωας θα ήταν πολύ αυστηρός μαζί μας.

1.    Θα εξοργίζονταν πολύ που στο οικονομικό επίπεδο, η ψαλίδα μεταξύ πλουσίων και φτωχών αντί να μειώνεται, μεγαλώνει. Θα ήταν έξαλλος με την ανάλγητη συμπεριφορά απέναντι στον ελληνικό λαό όλων όσοι κυβέρνησαν κατά καιρούς αυτόν τον τόπο, που αφού απέτυχαν να χειριστούν με εντιμότητα και αξιοπρέπεια τα κοινά, εκμαύλισαν τον κόσμο με ψεύτικες ελπίδες και υποσχέσεις και λειτούργησαν ως κατεδαφιστές της κοινωνικής συνοχής. Σήμερα, ακριβώς οι ίδιοι, αλλάζοντας τη μάσκα του εμπρηστή με εκείνη του πυροσβέστη, του πετσοκόβουν τα κοινωνικά του κεκτημένα χύνοντας κροκοδείλια επικοινωνιακά δάκρυα από τηλεοράσεως.

2.    Θα θλίβονταν που στο μορφωτικό επίπεδο, η χώρα μας δεν εμβαπτίζει την νεολαία μας και γενικότερα τον λαό μας στην κολυμβήθρα της απέραντης μορφωτικής και πολιτιστικής μας προίκας, αλλά αρκείται σε μία τυπική και γραφειοκρατική του επιμόρφωση, χωρίς να προστατεύει κάν την γλώσσα μας, που μας την έδωσαν ελληνική, όπως λέει και ο μέγας ποιητής

3.    Θα μας αγρίευε, που στο πολιτιστικό επίπεδο, δεν αντιστεκόμαστε σθεναρά στην ισοπεδωτική παραμορφωτική λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης, αποδεχόμενοι φθηνά ψευδοπολιτιστικά προϊόντα εισαγωγής ή ξενόφερτα πρότυπα συμπεριφοράς και σκέψης

4.    Θα μας στηλίτευε και θα δάκρυζε, στο περιβαλλοντικό επίπεδο, με την απροσεξία μας, την εγκληματική αδιαφορία μας και την απαράδεκτη συμπεριφορά μας απέναντι στο άγιο τοπίο της Ελλάδας μας, τον ευλογημένο αυτό τόπο που τον προστατεύει ο Θεός, αλλά τον καταστρέφουμε εμείς με τα ίδια μας τα χέρια. Καταστρέφουμε είτε τον φυσικό μας πλούτο, με την παράλογη αμέλεια και αμετροέπειά με την οποία χειριζόμαστε ακόμη και τον Όλυμπο, τον Χολομώντα που θα τον κάνουν ορυχείο χρυσού, την Όσσα, το Πήλιο, τον Ταΰγετο, τον Πάρνωνα. Τώρα μάλιστα οι κρατούντες εποφθαλμιούν και τον κάμπο της Ελασσόνας που βρίσκεται στα πόδια μας, θέλοντας να τον μετατρέψουν σε λιγνιτικό κρανίου τόπο. Καταστρέφουμε τα μνημεία μας, «αυτές τις πέτρες για τις οποίες πολέμησε ο Μακρυγιάννης», με τις παράλογες και αλόγιστες παρεμβάσεις ή την εγκατάλειψή τους. Επίσης, όλο θα του έφευγε και κάποιο δάκρυ του Ήρωα για το πατρικό του και για τα άλλα μνημεία του χωριού μας, που ή καταστρέφονται ή παραμελούνται.

5.    Θα μας κατσάδιαζε άγρια, στο κοινωνικό επίπεδο, για την χαλαρότητα της κοινωνικής μας συνοχής, τις απρόσωπες πολλές φορές κοινωνικές μας σχέσεις, την απάθεια και την αναλγησία που πολλές φορές μας διέπει ως προς την αλληλεγγύη προς τον πλησίον μας.

6.    Θα μας επιτιμούσε, στο θεσμικό επίπεδο, για την πονηριά και κουτοπονηριά μας, την έλλειψη σεβασμού που πολλές φορές δείχνουμε απέναντι στους θεσμούς, αρχής γενομένης από τους ταγούς αυτής της χώρας που συχνά διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίουν την κάμηλον, αλλά και αρκετούς από τους μικρούς το εκτόπισμα αυτού του τόπου.

7.    Θα μας μέμφονταν για την κοινωνική μας ραστώνη, τη δημοκρατική μας τεμπελιά, τη συνειδησιακή μας αγρανάπαυση και την πατριωτική μας σκουριά.

Δεν γνωρίζω πως θα αντιδρούσε ο Ήρωας, αν άκουγε από τα αναιδή χείλη κάποιων ανιστόρητων, νεόκοπων και ιστορικά απαίδευτων μικροαστών, να ταυτίζουν την λέξη ‘βλάχος’ με την έννοια του άξεστου, μόνο και μόνο επειδή δεν ασπάζεται τα μιμητικά και κατεστημένα πλέον δυτικότροπα πρότυπα συμπεριφοράς. Είναι αυτά τα κοινωνικά στρώματα που απαξιώνουν με περισσή άγνοια, ανωριμότητα, μικρόνοια και ελαφρότητα, παραδόσεις, γλώσσες, ντοπιολαλιές, ιδιώματα και συμπεριφορές των πληθυσμών της περιφέρειας Υποθέτω πως πρώτα θα τους τραβούσε τα αυτιά και μετά θα τους θύμιζε ότι όλοι, μα όλοι οι εθνικοί ευεργέτες, ήταν βλαχικής καταγωγής και ήταν αυτοί που δώρισαν όλα τα δημόσια κτίρια (Ακαδημίες, Στάδια, Πολυτεχνεία, Πανεπιστήμια, Αστεροσκοπεία, Νοσοκομεία, Πνευματικά Κέντρα κλπ.) στο ελληνικό κράτος.

Η συστηματική και επί πολλά χρόνια αποσιώπηση ή έστω οι επιλεκτικές αναφορές στη μεγάλη προσφορά των Βλάχων από την πολιτεία, η οποία διαφαίνεται ακόμη και σήμερα στην ‘Πελοποννησοκεντρική’ ή έστω ‘Νοτιοελλαδοκεντρική’ γραφή της ‘επίσημης’ ιστορίας, είχε ως αποτέλεσμα την έλλειψη ενημέρωσης της ευρύτερης κοινωνίας για τη συμβολή και τις θυσίες των Βλάχων στους εθνικούς αγώνες. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα, χάνεται ή υποβαθμίζεται και η τεράστια εθνική προσφορά του Βλάχου Γεωργάκη Ολυμπίου και των άλλων ηρώων της Βόρειας Ελλάδας.

Εκεί που είμαι σίγουρος ότι ο Γεωργάκης Ολύμπιος δεν θα έλεγε τίποτε, αλλά απλώς θα χαμογελούσε ειρωνικά και σαρκαστικά, θα ήταν για τα βιβλία της ιστορίας μας, Συνήθως την δράση και την θυσία του καταφέρνουν και την χωρούν στην καλύτερη περίπτωση σε μία παράγραφο, στην χειρότερη σε δύο σειρές, ή και σε καμία. Ίσως να είναι καλύτερα έτσι, ίσως και να την γλύτωσε ο Ήρωας από μία αναφορά του τύπου ‘Ο Γεωργάκης Ολύμπιος συνωστίστηκε με τα παλληκάρια του στη μονή του Σέκου και ατυχώς το μοναστήρι πήρε φωτιά από απροσεξία’, όπως συνέβη με τους δυστυχείς Σμυρνιούς το 1922, κατά τους επισήμους συγγραφείς του θλιβερού βιβλίου της Στ’ του Δημοτικού, το οποίο προσφάτως αποσύρθηκε.

Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί συμπατριώτες

Αν θέλουμε πραγματικά να τιμούμε τη μνήμη του Ήρωα Φιλικού Γεωργάκη Ολυμπίου και του κάθε Ήρωα, ας μην περιοριζόμαστε σε αποστεωμένες και μιμητικές ετήσιες εκδηλώσεις μνήμης στο επίπεδο μίας μεταφυσικής, πομπώδους και παρωπιδικής πατριδολαγνείας και προγονολαγνείας. Ας ασχοληθούμε με το να αναδείξουμε, να διαδώσουμε και να εμφυσήσουμε πρώτα απ’ όλα και παντού τις ιδέες του, πρώτα απ’ όλα και παντού όπου υπάρχει νέα γενιά, τις ιδέες του Γεωργάκη, τις ιδέες του Ρήγα, τις ιδέες της Ελευθερίας, τις ιδέες της Επαναστατικής και Ανυπότακτης Σκέψης, τις ιδέες της υπέρτατης θυσίας για αυτό που ο Γεωργάκης θεωρούσε στάση ζωής. Την συνέπεια στα πιστεύω του και την αυταπάρνηση για να τα εφαρμόσει, πέρα και πάνω από την ίδια του τη ζωή. Σήμερα ειδικά, που η χώρα μας περνά μέσα από τις Συμπληγάδες Πέτρες του διεθνούς οικονομικού και τραπεζικού λόμπυ, οι ιδέες του Ήρωα είναι επίκαιρες παρά ποτέ.

Με την έννοια αυτή, ας αναφωνήσουμε όλοι μας ‘Αιωνία του η Μνήμη, η Μνήμη των Ευγενών Σκοπών και Στόχων του, η Μνήμη των Ευγενών Ιδεών του, οι οποίες είναι και θα είναι πάντα ανεξίτηλες και πάντα επίκαιρες, ανεξάρτητα από τις χρονικές συγκυρίες της στιγμής και την γκρίζα αντιηρωική μας καθημερινότητα. Ίσως τότε, από εκεί ψηλά που μας κοιτάει συνοφρυωμένη η Άγια Μορφή του Ήρωα, να μας κουνούσε συγκαταβατικά το κεφάλι και να ένοιωθε κι αυτός ότι οι αγώνες του και ο ηρωικός του θάνατος, έπιασαν πραγματικά τόπο. Ίσως τότε να χαιρόταν που η θυσία του ήταν Μία θυσία όχι στιγμιαία αλλά διαχρονική και το νόημά της δεν έχει ημερομηνία λήξης, αλλά είναι αέναο, ανά τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.